Verleen euthanasie voor het te laat is

@hajo

Zelden dat een artikel mij zo van mijn stuk brengt. Maar na het lezen van het opiniestuk van psychiater Bart Chabot over euthanasie bij mensen die lijden aan dementie of ernstige psychiatrische problemen kon ik enkel schrijven.

De chef van de opinieredactie, Monique Snoeijen, zorgde dat mijn weerwoord een prachtige plek in de krant kreeg. Gezien de reacties die daarna binnenkwamen, heb ook ik een snaar geraakt. Ik hoop vooral dat de handelswijze van Alex’ huisarts een inspiratiebron voor veel van zijn collega’s mag zijn. Een dokter als Willem is namelijk goud waard.

twitter

Euthanasie en dementie

Mourne Mountains

Voor Skipr en Blendle schreef ik een stuk over euthanasie bij dementie. Aanleiding waren de advertenties van verontruste artsen en de komst van de website nietstiekembijdementie.nl. Minister Schippers publiceerde een handreiking over euthanasie. Daarin staat dat mensen met ernstige dementie euthanasie kunnen krijgen, ook als ze dat zelf niet meer kunnen uiten. Er moet dan wel een wilsverklaring liggen uit de tijd dat ze nog helder van geest waren. Maar de handreiking ligt gevoelig. Tientallen artsen zijn het er niet mee eens. Niet gespeend van enig drama schrijven zij in hun advertentie: ‘onze morele weerzin om het leven van een weerloos mens te beëindigen is te groot’. Jammer, dat de artsen hun eigen rol vergeten, zo luid mijn betoog. Als ze eerlijk en duidelijk zouden zijn, hoeft een patiënt met dementie helemaal niet tot een weerloos mens te reduceren.

twitter

Note to self!

bakker500Freelancen is leuk! Niet alleen omdat je eigen baas bent, maar vooral omdat je werkzame leven zo heel afwisselend kan zijn. Je kunt van alles maken. Over tal van onderwerpen. En in velerlei vormen. Een nadeel: als freelancer kun je de neiging hebben om ook nog ff snel allerlei andere klussen erbij te gaan doen. Klussen die leuk zijn. Klussen waar je iets van kunt leren. Klussen die je ongemerkt op ideeën brengen. Helaas zijn dat vaak ook klussen die niet of nauwelijks betalen. Vanmorgen bijvoorbeeld bouwoverleg voor een grote VVE. Hartstikke interessant en leerzaam. En zo nog zo’n voorbeeld: even een stuk schrijven voor de schoolkrant en eindredactie doen over een paar andere verhalen. Superleuk! En dan vanmiddag na een interview voor een -betalend- verhaal nog even een paar telefoontjes over mantelzorg. Voor ik het weet, is mijn dag voorbij en heb ik nauwelijks iets verdiend. Tuurlijk: het is nuttig wat ik doe. Maar misschien moet ik mijzelf iets vaker afvragen hoe die bakker ook alweer heet waar je brood kunt kopen met nut. Yep: note to self!

twitter

Ik-journalistiek

IkI admit. Ook ik laat mij in met Ik-journalistiek. Ook al ben ik opgeleid in Utrecht, en was deze vorm écht het laagste van het laagste. Iets voor glossy’s en damesbladen. Voor slecht geschreven buurtkrantjes. Niet voor het Echte Werk. Maar de Ik-journalistiek is terug. NRC en Nooit Meer Slapen maakten er zelfs hele verhalen over.

En ik? Ik worstel met deze vorm van journalistiek. Denk bij iedere zin: moet ik dit zo opschrijven? Kan ik het niet anders doen? Is mijn verhaal écht interessant? Toch weet ik dat het werkt. Een eerder ik-journalistiek werk bleek veel mensen te raken. Na de uitzending van Vader Gezocht, kreeg ik veel reacties. En was het een bijzondere klus om deze documentaire te maken. Dus ik worstel verder… En ploeter voort met mijn volgende ik-verhaal.

twitter

Aanslag op de democratie

une-liberation-charlie-hebdo-11335029grhnb_1713Dik 24 uur na de terreuraanslag op de redactie van Charlie Hebdo in Parijs is het nieuws nog steeds niet te bevatten. Twaalf doden. Twaalf rouwende families. En waarom? Om de wereld angst aan te jagen? Om het vrije woord te knevelen? Om de democratie de nek om te draaien en haat te zaaien? Ik poogde gisteravond mijn kind uit te leggen wat er is gebeurd. Omdat zij niet begreep waar Charlie Hebdo voor staat, maakte ik een vergelijking met mijn werk voor de NOS. “Stel je voor dat daar opeens drie van die gekken de redactie oprennen en iedereen die zij tegenkomen doodschieten omdat zij het niet eens zijn met onze berichtgeving.” Zij keek mij aan en zei: “Ik wil niet dat je nog langer voor de NOS werkt. Ik wil dat je ontslag neemt.” Ik keek haar aan en zei: “Dat is  precies wat deze terroristen willen. Zij willen geen zoektocht naar de waarheid. Voor hen is er maar één waarheid; die van henzelf. Ik geloof daar niet in. Dus ik blijf de verhalen maken die ik wil maken. De radioshows uitzenden die wij vinden die gemaakt moeten worden.” Ze keek verschrikt. “Maar dat is gevaarlijk.” Nee, zei ik. “Het is veel gevaarlijker als je jezelf laat gijzelen door angst. Dan verlies je je vrijheid. En vrijheid is het grootste goed dat er bestaat.” Vanavond gaan we samen naar het Domplein. Om de twaalf Franse doden te herdenken. Om te laten zien dat er meer is dan angst en terreur. Dat er ook nog zoiets bestaat als vrijheid, verbondenheid en liefde.

twitter

Inspiratie door internet

Die drie nieuwe kanalen, eentje bij TPO, eentje bij MyJour en eentje bij Blendle, zijn helemaal top. Het is echt fantastisch als je eerder geschreven stukken door ontwikkelingen in de woeste werkelijkheid een nieuw leven kan geven. Mijn opiniestuk over de vrijeartsenkeuze werd opeens veel gelezen na het plotselinge spierballenvertoon in de Eerste Kamer. Ik hoop dat hetzelfde gaat gebeuren met mijn profiel over Marleen Barth, de PvdA-aanvoerder in de Senaat die de regie kwijt lijkt te zijn. En ik? Ik speur in mijn archieven naar nog meer moois.

twitter

Een eigen kanaal!

Chris Oomen

Chris Oomen

Yes! Het is gelukt! Mijn eerste opiniestuk op TPO, Blendle en Myjour is meer dan 25 keer gelezen en dus krijg ik een eigen kanaal op TPO. Het plan is om daar profielen, reportages en opiniestukken te publiceren. Mijn tweede stuk is net verschenen; een profiel over zorgverzekeraar Chris Oomen, de pain in the ass in de zorgverzekeraarswereld. Benieuwd hoe vaak dat artikel zal worden aangeklikt.

twitter

TPO & Blendle

Logo_ThePostOnline1De zin en onzin van de journalist die zichzelf uitgeeft. Die zin spookt al weken door mijn hoofd. Bedacht en opgetikt door Jan-Jaap Heij; de man van de avontuurlijke journalistieke carrière. De collega die ons vak probeert te vernieuwen door nieuwe wegen te zoeken. Andere media te verzinnen. Journalisten te inspireren om onafhankelijker te zijn. Na het lezen van zijn stuk over de micro-uitgeverij was ik om. Heb net mijn eerste opiniestuk ingeleverd. Nu te lezen op de site van The Post Online en Blendle.

 

 

twitter

Vrijeartsenkeuze: gevoelig onderwerp

In NRC stond zaterdag een opiniestuk van mij over de zo bejubelde vrijeartsenkeuze. Ik vind die keuzevrijheid heel belangrijk. Maar maak me al enige tijd boos over allerlei lieden die deze vrijheid misbruiken als argument voor de eigen agenda. Patiënten hebben volgens mij namelijk helemaal geen keuze. Reden: de zorgsector is alles behalve transparant. En dat maakt dat zorg afhankelijk is van mazzel & mondigheid. Mijn stuk riep & roept veel reacties op. Van boze tegenstanders die denken dat ik de patiënt wil uitleveren aan zorgverzekeraars tot enthousiaste medestanders. En nog veel meer. Broed op een vervolg.

Opinie & Debat NRC 21 juni 2014

Opinie & Debat NRC 21 juni 2014

twitter